اردوگاه "آشویتس" در صد کیلومتری شهر کراکف در لهستان،همچنان زخم عمیق بی رحمی بشری را تازه نگه داشته است.حقیقتی که ناباورانه باید آن را باید باور کرد.در لحظاتی از خودم می پرسیدم که چه نقطه نظری انسان را چنین محق می کند تا چنان بی رحم جلوه گر شود؟در فاصله سال های 1940-45 یک میلیون و سیصد هزارنفر به آشویتس منتقل می شوند.از این تعداد فقط دویست هزار نفر جان سالم به در می برند.یک میلیون و صد هزار نفر کشته می شوند ....آنها یا مستقیم به اتاق های گاز سپرده می شدند یا بعد از یک دوره دهشتناک کار اجباری و سخت در اثر فرسودگی و سوتغذیه جان می باختند.بیش از 90 درصد این تعداد را یهودیان تشکیل می دادند و مابقی عبارت بودند از لهستانی ها،سربازان روس،هموســکسوال ها و کولی ها.آلمان ها حتی از موی سر و بدن قربانیان نیز نمی گدشتند.در طول سال های غمبار اردوگاه 1950 کیلو مو به صنایع گونی سازی آلمان داده شد.
و چه غریب است حهان که دولتی که از دل این تظلم خواهی انسانی و برای ارضای حس عداب وجدان بشری سر بر آورده خود رفتاری بهتر ازسلاخان تاریخی اش ندارد.همین روزها در گوشه ای دیگر از شهر نمایشگاه ورلد پرس فوتو 2013 برگزار شده است.یکی از عکس های برگزیده، چند سرباز اسرییلی را نشان می دهد که با نفرت توام با یک شادی پنهان دارند یک قوطی اسپری فلفل را توی گوش یک جوان فلسطینی خالی می کنند.تکان دهنده تر اینکه عکس دومی از همین عکاس هم جایزه امسال را ربوده است.عکس دوم در غزه است.این بار یک جوان فلسطینی موتور سوار،جنازه یک سرباز اسراییلی را با طناب به موتور بسته و در کوچه ها به شادی می راند.و باز تکان دهنده تر آنکه ده هاپسر بچه فلسطینی شادمانه دنبال موتور در حال دویدن و تصویر برداری با گوشی های موبایلشان هستند...
.سر از کار انسان در نمی آورم.دوست دارم یک روز از خدا بیرسم آیا هیچ وقت در خلوت خودش شک نکرده که آن روز هفتم که داشت انسان را می آفرید شاید حق با فرشته هایش بوده؟

منصور ضابطیان در سفر به لهستان

@سرباز ایران

ساده و معمولی و آشکار ... !