اینها فلاسفه را که عشق را دو نوع می دانند رد می کنند؛ مدّعی هستند که در معشوقهای مجازی هم، عاشق در عین حال که خودش نمی داند، معشوق را به اعتبار این که پرتوی از او هست، دوست دارد. به عقیدة آنها اصلاً محال است که انسان غیر خدا را دوست داشته باشد. محی الدین می گوید :"ما اَحَبَّ اَحدٌ غَیرَ خالِقِهِ" یعنی احدی تاکنون غیر از خالق خودش را دوست نداشته، "لکن اِحتَجَبَ عَنهُ تعالی تحت زینت و سُعادَ و ..."(3) یعنی او در زیر نامهای معشوقهای مجازی پنهان است، معشوق حقیقی خود اوست. در این زمینه مولوی شعرهایی دارد می گوید :