شاعــــر و فرشــته اي با هـم دوســت شدند . فرشــته پري به شاعـر داد و شاعـر شعـري به فرشـته . شاعــر پر فرشـته را لاي دفتــرش گذاشت و شــعرهايش بوي آســمان گرفــت و فرشـــته شعر شاعـر را زمزمـه کــرد و دهانـش مزه عشـق گرفـت. خـدا گفت : ديگر تمـام شد . ديگر زندگــي براي هردوتـان دشـوار مي شود . زيرا شاعـري که بوي آسـمان را بشنــود زمين برايش کوچـک اسـت و فرشـته اي که مزه عشــق را بچــشد آســمان برايـش تنگ اسـت. فرشـته دسـت شاعــر را گرفــت تا راههاي آسـمان را نشـانش بدهد و شـاعر بال فرشــته را گرفـت تا کوچـه پس کوچـه هاي زميــن را نشانش بدهد