خنده ات.......(دیدگاه)

نان را از من بگیر، اگر می خواهی،
هوا را از من بگیر، اما
خنده ات را نه.

گل سرخ را از من مگیر
سوسنی را که می کاری،
آبی را که به ناگاه
در شادی تو سر ریز می کند،
موجی ناگهانی از نقره را
که در تو می زاید.

از پس نبردی سخت باز می گردم
با چشمانی خسته
که دنیارا دیده است
بی هیچ دگرگونی،
اما خنده ات که رها می شود
و پرواز کنان در آسمان مرا می جوید
تممی درهای زندگی را
به رویم می گشاید.

عشق من، خنده ی تو
در تاریک ترین لحظه ها می شکفد
و اگر دیدی، به ناگاه
خون من بر سنگفرش خیابان جاری ست،
بخند، زیرا خندهً تو
برای دستان من
شمشیری است آخته.

خنده ی تو، در پا ئیز
در کناره ی دریا
موج کف آلوده اش را
باید بر فرازد،
و در بهاران عشق من،
خنده ات را می خواهم
چون گلی که در انتظارش بودم،
گل آبی، گل سرخِ
کشورم که مرا می خواند.

بخند بر شب
بر روز، برماه،
بخند بر پیچاپیچِ
خیابانهی جزیره، براین پسر بجۀ ی کمرو
که دوستت دارد،
اما آنگاه که چشم می گشایم و می بندم،
آنگاه که پاهایم می روند و باز می گردند،
نان را، هوا را،
روشنی را، بهار را،
از من بگیر
اما خنده ا ت راهرگز
تا چشم از دنیا نبندم .............