دهانت را می بویند / مبادا گفته باشی << دوستت دارم>>/ دلت را می بویند/ روزگار غریبی ست نازنین!/ وعشق را / کنار تیرک راهبند/ تازیانه میزنند/ عشق را در پستوی خانه نهان باید کرد/ در این بن بست کج وپیچ سرما/ آتش را/ به سوختبار سرود و شعر/ فروزان میدارند/ به اندیشیدن خطر مکن./ آن که در میکوبد شباهنگام / به کشتن چراغ آمده است. / نور را در پستوی خانه نهان باید کرد/ آنک قصابانند/ بر گذر گاهها / مستقر/ با کنده وساطوری خوب آلود / روزگار غریبی ست نازنین!/ روزگار غریبی ست نازنین./ و تبسم را جراحی میکنند / و ترانه را/ بر دهان./ شوق را در پستوی خانه نهان باید کرد./ کباب قناری برآتش سوسن ویاس/ روزگار غریبی ست نازنین!/ ابلیس پیروز مست / سور عزای ما را بر سفره نشسته است. / خدای را در پستوی خانه نهان باید کرد....