باز روز تولد من است/ و من... در خانه ی خیال خود/ میهمانی برپا کرده ام! میهمان هایم کیستند؟! "من" هستم/ -من، میهمان خویشم- "تنهایی" هست/ "غم" هست/ "دشمنی" هست/ "نفرت" هست/ "دوستي" هست/ و "عشق" هم! هر کدام هدیه ای برایم آورده اند! و من از میان آن ها/ هدیه ای را بیشتر دوست دارم/ که "دوستي" برایم آورده است! چون دوستي/ نه تنهایی به همراه دارد/ نه غم... نه دشمنی... نه نفرت... و نه حتی "عشق" -عشق هایی که ناپایدارند- و فقط... فقط دوستي هایی آورده/ كه تا ابد پايدارند! و من نيز.... مانند ان سخن كه مي گويد: (بجز حضور تو ؛ هيچ چيز اين جهان بيكران را جدي نگرفته ام؛ حتي عشق را!) دوستي را جدي گرفته ام!