پری نبوده‌ام از قصه ها مرا ببرند/ پرنده نیستم از گوشه‌ی قفس بخرند/ زنم حقیقت پرتی پر از پریشانی/ پر از زنان پشیمان که تلخ و دربه‌درند/ چرا به شاخه‌ی خشک تو تکیه می‌دادم؟ به دست‌هات که امروز دسته‌ی تبرند؟ بگو به چلچله‌های چکیده بر بامت/ زنان کوچک من از شما پرنده‌ترند /بهار فصل پرنده است، فصل زن بودن زنان کوچک من/ گرچه سر‌بریده پرند، در ارتفاع کم عشق تو نمی‌مانند از آشیانه‌ی بی‌تکیه‌گاه می‌گذرند * به خواهران غریبم که هرکجای زمین/ اسیر تلخی این روزگار بی‌پدرند، بهار تازه! بگو سقف عشق کوتاه‌ست بلندتر بنشینند... دورتر بپرند...