شبی خواهد رسید از راه،‏/ ،که می تابد به حیرت ماه / می لرزد به غربت برگ ،‏ / می پوید پریشان، باد. ‏/ فضا در ابری از اندوه/ درختان سر به روی شانه های هم / -غبارآلود و غمگین- / رازواری را به گوش یکدگر / آهسته می گویند. ‏ دری را بی امان در کوچه های دور می کوبند. /‏ ‏چراغ خانه ای خاموش، ‏/ درها بسته، ‏/ هیچ آهنگ پایی نیست. ‏/ کنار پنجره نوری، نوایی نیست... ‏ هراسان سر به ایوان می کشاند بید / به جز امواج تاریکی چه خواهد دید؟ / مگر امشب، کسی با آسمان، با برگ، با مهتاب / دیداری نخواهد داشت؟ / به این مرغی که کوکو می زند تنها، ‏/ مگر امشب کسی پاسخ نخواهد داد؟ / مگر امشب دلی در ماتم مردم نخواهد سوخت / مگر آن طبع شورانگیز، خورشیدی نخواهد زاد؟ / کسی اینگونه خاموشی ندارد یاد... /‏ شگفت انگیز نجوایی است ! ‏ در و دیوار/ به دنبال کسی انگار/ می گردند و می پرسند: ‏/ از همسایه، از کوچه. ‏/ درخت از ماه، ‏/ ماه از برگ، ‏/ برگ از باد ! ‏