زاهدا من كه به مي خانه نشستم به تو چه! ساغرِ باده بُود بر كف دستم به تو چه! تو كه مشغول دعا و مناجاتي چه به من! من كه شب تا به سحر يك سَر ِ مستم به تو چه! تو اگر ساغر ِ زندان بشكستي چه به من! من اگر توبه ي صد ساله شكستم به تو چه! تو به محراب نشستي احدي گفت چرا؟ من به مي خانه اگر باده پرستم به تو چه! آتش دوزخ اگر روي به ما و تو كند،تو كه خشكي چه به من!من كه تَر هستم به تو چه! ....... جان من هر چه تو گويي،همه هستم!به تو چه!

من در ره مسجد و ناتوان از وسوسه ورود به میخانه ، اشتباه بود که از ره میخانه امدم.....

بر در مسجد نشستم...راه دل را بستند...لاجرم...میخانه شد کعبه امال دلم.....

و چه کعبه که صاحبش سالهاست به خانه اش سر نزده و من در حسرت دیدن او...

وچه حسرتی شیرینتر از انتظار یار...شاید آمدنش را با دو چشم یعقوبیم ببینم.....یوسفم کی میآید؟

و گاه این انتظار سر به ابد میکشد ، طاقتم طاق شده

قندیل را دیده ای ؟ گاه خنجر تیزش دل را سوراخ میکند.........اشکهایم در نبودت سرد سرد است....شاید نوکش دلم را سوراخ کرده.....

و دلی که از دوریت تکه تکه شده ، حسرت خنجر تیزی بود که به دلم هدیه دادی

حالا بیا تکه هایش تو را می طلبند کارت سخت شد...روزی فقط باید یک دل را عاشق میکردی حالا بیا معشوقه ی صدها تکه دل شده ای ......جوابشان با خودت

پاسخی نیست ، این ضربه سخت مرا ساکت کرده ، ارام میپوسم ....... سزایم همین است....