ديرگاهي است در اين تاريكي رنگ خاموشي.. در طرح لب است بانگي ...از دور مرا مي خواند.. ليك پاهايم در قير شب است... رخنه اي نيست در اين تاريكي ...در و ديوار بهم پيوسته ...سايه اي لغزد اگر روي زمين ...نقش وهمي است ز بندي رسته... نفس آدمها سر بسر افسرده است ...روزگاري است دراين گوشه پژمرده هوا هر نشاطي مرده است ...دست جادويي شب در به روي من و غم مي بندد ...مي كنم هرچه تلاش او به من مي خندد... نقش هايي كه كشيدم در روز شب ز راه آمد و با دود اندود ...طرح هايي كه فكندم در شب روز پيدا شد و با پنبه زدود.... ديرگاهي است كه چون من همه را رنگ خاموشي در طرح لب است ...جنبشي نيست در اين خاموشي... دستها ، پاها در قير شب است.....