جوانی حسرتا بامن وداع جاودانی کرد/ وداع جاودانی حسرتا بامن جوانی کرد/ بهار زندگانی طی شد و کرد افت ایام/ به من کاری که با سرو و سمن باد خزانی کرد/ قضای اسمانی بودمشتاقی و مهجوری/ چه تدبیری توانم با قضای اسمانی کرد/ شراب ارغوانی چاره رخسار زردم نیست/ بنازم سیلی گردون که چهرم ارغوانی کرد/ چه بود ار باز می گشتیبه روز من توانای/ که خود دیدی چها با روزگارم نا توانی کرد/ جوانی کردن ای دل شیوه ی جانانه بود اما/ جوانی هم پی جانان شد وبا ماجوانی کرد/ جوانی خود مرا تنها امید زندگانی بود/ دگر من با چه امیدی توانم زندگانی کرد