ميدونيد داشتم فكر ميكردم چه ماه عجيبيه اين خرداد.... پر ميشي از احساسات متناقض....نميدوني بايد اميدوار باشي يا يه ادم كاملا مايوس و بريده از هر كورسوي اميدي...نميدوني بايد همچنان بدنبال رنگ براي اثبات خويش باشي يا بيزار از هرچه رنگه...اصلا نميداني بايد اين بحث رو پيش بكشي يا مانند گذشته خودتو به اون راه بزني....وقتي با خودت صادق ميشي و ميبيني هنوز زنده اي؛ هنوز رفت و امدت نشون ميده در حبس نيستي، هنوز نفهميدي ان بيگناهان براي چه ديگر نيستند، هنوز در روزمرگي گم شده اي، هنوز دنياي اطرافت در خاورميانه در اشوبه و تو داري عادي روزگار ميگذروني...با خودت ميگي...ايا اصولا اين بحث روا ست؟؟؟؟