شعر فردوسی،شاعر بزرگ ایرانی در ستایش حضرت محمد و علی ....{دیدگاه}

ترا دانش و دين رهاند درست //////// در رستگارى ببايدت جست‏

و گر دل نخواهى كه باشد نژند //////// نخواهى كه دائم بوى مستمند

بگفتار پيغمبرت راه جوى //////// دل از تيرگيها بدين آب شوى

چه گفت آن خداوند تنزيل و وحى //////// خداوند امر و خداوند نهى

كه من شهر علمم علي ام در است //////// درست اين سخن قول پيغمبرست

گواهى دهم كاين سخنها ز اوست //////// تو گوئى دو گوشم پر آواز اوست

على را چنين گفت و ديگر همين //////// كزيشان قوى شد بهر گونه دين

نبى آفتاب و صحابان چو ماه //////// بهم بستى‏ء يكدگر راست راه‏

منم بنده اهل بيت نبى //////// ستاينده خاك پاى وصى

حكيم اين جهان را چو دريا نهاد //////// بر انگيخته موج از و تند باد

چو هفتاد كشتى برو ساخته //////// همه بادبانها بر افراخته

يكى پهن كشتى بسان عروس //////// بياراسته همچو چشم خروس‏

محمد بدو اندرون با على //////// همان اهل بيت نبى و ولى‏

خردمند كز دور دريا بديد //////// كرانه نه پيدا و بن ناپديد

بدانست كو موج خواهد زدن //////// كس از غرق بيرون نخواهد شدن

بدل گفت اگر با نبى و وصى //////// شوم غرقه دارم دو يار وفي

همانا كه باشد مرا دستگير //////// خداوند تاج و لوا و سرير

خداوند جوى مى و انگبين //////// همان چشمه شير و ماء معين

اگر چشم دارى بديگر سراى //////// بنزد نبى و على گير جاى

گرت زين بد آيد گناه منست //////// چنين است و اين دين و راه منست‏

برين زادم و هم برين بگذرم //////// چنان دان كه خاك پى حيدرم

دلت گر براه خطا مايلست //////// ترا دشمن اندر جهان خود دلست

نباشد جز از بى‏پدر دشمنش //////// كه يزدان بآتش بسوزد تنش

هر آن كس كه در جانش بغض عليست //////// ازو زارتر در جهان زار كيست

نگر تا ندارى ببازى جهان //////// نه بر گردى از نيك پى همرهان

همه نيكيت بايد آغاز كرد //////// چو با نيكنامان بوى همنورد

از اين در سخن چند رانم همى //////// همانا كرانش ندانم همى‏