دنیای غریبی است. تا زمانیکه زنده ایم خبر از هم نداریم حتی اگر زیر یک سقف زندگی کنیم. اما وای از زمانیکه این جسم ناچیزمان از دنیای خاکی به سوی دنیا باقی پر بکشد. چه ها که نمی کنند! چه شعارها که نمی دهند! چه اشکها که نمی ریزند و چه مراسمی که از روی چشم و همچشمی برپا نمی کنند! ای کاش زمانیکه زنده هستیم از یک لبخند،یک کلام محبت آمیز و رفتاری توأم با مهر از هم دریغ نکنیم. چه سود که بعد از مرگ عالم و آدم را خبر کنیم و داد سخن دهیم. لحظه ها را غنیمت شماریم و قدرشان را بدانیم نگذاریم روزها برایمان تکراری شود به یاد داشته باشیم که: هر روز جدیدی که از راه میرسد نوید بخش یک زندگی تازست پس با روزهای جدیدی که از راه می رسن همراه شویم و همیشه دلهای بهاریمان را با طراوت نگه داریم