شب از نیمه گذشته و خیال تو خواب را گرفته از من نه اینکه ادعای عاشقی کنم، نه. حقارت من آنقدر زیاد است که حتی ادعایی چنین هم بر من حرام شده. این خیال اینبار، از جنس آرزوهای شفاف قدیم نیست زیبای من این خیال امشب از جنس شرمندگی و بیزاری از خویش است. از جنس اشک ؛ وقتی کسی که در حقش بسیار ناسپاسی کرده ای، فانوست می دهد و راه را می نمایاند به تو. این خیال امشب از جنس ناباوری است، رد پاهایی اینچنین پررنگ از تو؟؟ اینچنین آشکارا بنده نوازی؟ اینچنین بزرگواری در حق پستی چون من؟؟؟؟ آنهم بعد از آنهمه راه که بیراهه شد؟ آمده ام فریاد بزنم ، های دوستان، همسایگان، بیگانگان، آشنایان.... به خدا رها نشده ایم ما.... به خدا که دستی هست که دستگیری می کند وقتی پرتگاهی نشسته باشد روبه روی قدمهای کورمال کورمال مان!