قسمتی از وصیت نامه ی دکتر شریعتی :==»»((ديدگاه))

فرزندم! تو می توانی هر گونه "بودن" را که بخواهی باشی، انتخاب کنی.

اما آزادی انتخاب تو در چارچوب حدود انسان بودن محصور است.

با هر انتخابی باید انسان بودن نیز همراه باشد و گرنه دیگر از آزادی و انتخاب سخن گفتن بی معنی است،

که این کلمات ویژه خداست و انسان و دیگر هیچکس، هیچ چیز.


انسان یعنی چه؟

انسان موجودی است که آگاهی دارد ( به خود و جهان)

و می¬آفریند (خود را و جهان را) و تعصب می¬ورزد و می¬پرستد و انتظار می¬کشد

و همیشه جویای مطلق است؛ جویای مطلق.

این خیلی معنی دارد.

رفاه، خوشبختی، موفقیت¬های روزمره زندگی و خیلی چیز¬های دیگر به آن صدمه می¬زند.

اگر این صفات را جزء ذات آدمی بدانیم، چه وحشتناک است که می¬بینیم در این زندگی مصرفی و این تمدن رقابت و حرص و برخورداری، همه دارد پایمال می¬شود.

انسان در زیر بار سنگین موفقیت¬هایش دارد مسخ می¬شود،

علم امروز انسان را دارد به یک حیوان قدرتمند بدل می¬کند.

تو هر چه می¬خواهی باشی باش اما ... آدم باش.


اگر پیاده هم شده است سفر کن.

در ماندن، می پوسی.