اي كاش مي دونست كه چه صادقانه دوستش دارم و چه تنهام... اي كاش مي دونست كه تمام تارو پود وجودم بسته به نفسهاي اونه... كاش مي دونست كه من چه بي تاب نگاه مهربانشم ، صداي گرمش وجودم و آتيش مي زنه ، آرامش وجودش مرحم قلب عاشق و تنهامه....... نمي دونم چه جوري بايد اين عشق و نثارش كنم نمي دونم نمي دونم اينقدر برام ارزشمند و بزرگه كه حتي مي ترسم عشق حقيرم و براش فدا كنم اينقدر استواره كه من در كنارش دره اي بيش نيستم.. اما با تمام وجودم دوستش دارم ؛ عاشقشم و نفسهام به ياد اون به دم و بازدم ادامه مي ده... نمي دونم چرا اينارو اينجا مي نويسم اما فقط ميدونم كه لااقل با اينكار شايد سنگيني اين سكوت، تنهايي، و پنهان بودن عشقم به من فشار نياره ... عاشق معني تنهايي رو مي فهمه ،‌عاشق هميشه سكوت مي كنه و تو تنهايي هاي خودش مي شكنه دوستت دارم با تمام وجودم و هميشه عاشق مي مونم حتي اگه تو مال من نباشي..........