تبار گمشده ی ناپیداییمان کجاست که کشدار شده است این غم لعنتی ...

و دریچه های از پی هم بسته مان را چه وقت می گشایند ؟؛

که پا در رکاب رفتن است این عمر لعنتی

به سلامتی تو این لیوان ِ دیگر

که هیچ ودکایی شراب این موسیقی ویران را ...

با فعل کاری ندارم ؛

که تو می دانی و من می دانم فقط رفیق ،

که چه می گویم

که چه می خواهم

قرمز نوشته ام برایت که خونی خونی ام

که از غزلم خون می بارد رفیق

حجم این همه مضراب مسکر را چه می شود ؟ ...

و خوب می شناسی ام

که این سه نقطه های گیج متوالی از منست و تنها من ...

خودت خوب می دانی و خودم خوب خوب می دانم ،