کوه کندن در خور سر پنجۀ عشق است و بس....... ورنه این زور و هنر در تیشۀ فرهاد نیست .........

رنج گل بلبل کشید و بوی گل را باد برد
بیستون را عشق کند و شهرتش فرهاد برد

نفرین نکند بر دل بیچاره فرهاد
آن کس که سخن گفتن شیرین نشنیدست

شمه‌ای از داستان عشق شورانگیز ماست
این حکایتها که از فرهاد و شیرین کرده‌اند

شهره شهر مشو تا ننهم سر در کوه
شور شیرین منما تا نکنی فرهادم

گر چو فرهادم به تلخی جان برآید باک نیست
بس حکایت‌های شیرین باز می‌ماند ز من

چو فرهاد از جهان بیرون به تلخی می‌رود سعدی
ولیکن شور شیرینش بماند تا جهان باشد

چشمم از زاری چو فرهادست و شیرین لعل تو
عقلم از شورش چو مجنونست و لیلی روی تو

مراد خسرو از شیرین کناری بود و آغوشی
محبت کار فرهادست و کوه بیستون سفتن

فرهادوارم از لب شیرین گزیر نیست
ور کوه محنتم به مثل بیستون شود

به سخن راست نیاید که چه شیرین سخنی
وین عجبتر که تو شیرینی و من فرهادم

مراد خسرو از شیرین کناری بود و آغوشی
محبت کار فرهادست و کوه بیستون سفتن

اگر فرهاد را حاصل نشد پیوند با شیرین
نه آخر جان شیرینش برآمد در تمنایی

عشق لب شیرینت روزی بکشد سعدی
فرهاد چنین کشته‌ست آن شوخ به شیرینی

غم و اندوه جان من جمال و زیب روی او
ز من برخاست فرهادی ازو برخاست شیرینی

یک جهان شیرین شدند از عشق او فرهاد او
او ز ناگه شد ز بخت نیک ما شیرین ما

لب کنی شیرین و پرسی کیست چون بینی مرا
بنده‌ام یعنی نمی‌دانی که فرهاد تو کیست

اگر خسرو نیم فرهاد عشقم
که از یاری به سر بردم وفا را

نیم صابر که صبر آرم به هجران
بده کام دلم یا دل خدا را

غزل را چون به پایان برد فرهاد
به شیرین گفت از هجر تو فریاد

خراب از عشق چون فرهاد سازم
شنید و جام پر کرد و به او داد

کشید و داد جامی هم به فرهاد
سوم ساغر چو نوشیدند با هم


دم شما گرم که بیتی گفتی و ما را آتش افروز عشق کردی تا زبان گویایی شویم نه چندان کامل از آنچه که شاعران از عشق شیرین و فرهاد گفته اند ....

بسیار زیبا .....تشکراز محبت شما استاد گرامی .....از لطفتون سپاسگزارم که لایق دونستید .