شاید ... به ندیدنم عادت کرده ای ، که بر نمیگردی ... من که به دوست داشتنت عادت کرده ام چه کنم؟؟؟

بنمای رخ که باغ و گلستانم آرزوست

گویاترم زبلبل اما زرشک عام ....... مهر است بر دهانم و افغانم آرزوست

والله که شهر بی‌تو مرا حبس می‌شود ....آوارگی و کوه و بیابانم آرزوست

یک دست جام باده و یک دست زلف یار (((( تو )))) رقصی چنین میانه میدانم آرزوست

گفتند یافت می‌نشود جسته‌ایم ما ....گفت آنک یافت می‌نشود آنم آرزوست

بنمای شمس مفخر تبریز رو زشرق ....... من ماهیم نهنگم عمانم آرزوست

زین خلق پرشکایت گریان شدم ملول ..... آن‌های هوی و نعره مستانم آرزوست

جانم ملول گشت زفرعون و ظلم او ......آن نور و طور و موسی عمرانم آرزوست

خود کار من گذشت ز هر آرزو و آز ....از کان و از مکان پی ارکانم آرزوست

پنهان زدیده ها و همه دیدها از اوست ..... آن آشکار صنعت پنهانم آرزوست

گوشم شنید قصه ایمان و مست شد .....کو قسم چشم صورت ایمانم آرزوست

ای آفتاب حسن برون آ دمی زابر ......... کان چهره مشعشع تابانم آرزوست

گفتی ز ناز بیش مرنجان مرا برو .....آن گفتنت که بیش مرنجانم آرزوست

تشکر از همراهی و شبتون خوش دوست عزیز و استاد گرامی

وان دفع گفتنت که برو شه به خانه نیست ... وان ناز و باز تندی دربانم آرزوست

من هم سپاسگزار شما دوست گرامی و با ذوق هستم ...شب شما هم بخیر