ز كوچه تنهايي خويش مي گذشتم تنها و بي پناه در اين كوچه سرگردان بودم تا به بن بست ياس نا اميدي رسيدم.دست بر.......... #دیدگاه

دست بر
ديوار شكسته دل خويش
نهاده بر مزار آرزوهايم
كه مرده بودند گريستم در
آن حال صداي كسي را
مي شنيدم كه مي گفت:
مقاوم باش و چون كوه
استوار بمان به او گفتم:
نمي توانم ، نمي توانم ،
اشك هايم سرازيرمي شد
صدايش را شنيدم كه باز
مي گفت:در اين كوچه به
دنبال چه مي گردي ؟؟؟
نمي دانم ، و او گفت:اما
من مي دانم كه به دنبال
چه آمدي؟به دنبال غرور
خرد شده ات،و به دنبال
دل شكسته ات و به دنبال
احساس پاك گم شده ات و
من مبهوت به اطراف
نگریستم و به او گفتم:
تو كيستي؟چگونه؟از حال
من باخبري،ترس مرموزي
سراسر وجودم را فرا گرفته بود
، وجود كسي را حس
مي كردم ولي او را نمي ديدم
تنها صدايي كه به گوشم
مي رسيد تك ضربهاي
ساعت كهنه ديواري بود
كه گذرعمررا نشان مي داد
لحظه اي سپري شد و باز
صداي ان موجود ناشناخته
را شنيدم كه مي گفت:
«مرا نمي شناسي ؟چون
مدتهاست از من غافل شدي
مني كه هميشه همراهت
هستم مني كه از جان به تو
نزديك ترم و تو وقتي هيچ
تكيه گاهي برايت باقي
نمي ماندبه سراغم مي آيي»
احساس غريبي داشتم ، حس
مي كردم گم شده ام رايافته ام
گم شده اي كه سالهاست از او
دور افتاده ام وامشب در تنهاي
خويش و در اعماق دل خويش
او را يافته ام و اين شعر را
زمزمه مي كنم:
به سراغ من اگر مي آييد
پشت هيچستانم......