بی تو مهتاب شبی...

بی تو مهتاب شبی باز از آن كوچه گذشتم/ همه تن چشم شدم خيره به دنبال تو گشتم/ شوق ديدار تو لبريز شد از جام وجودم/ شدم آن عاشق ديوانه كه بودم/ در نهانخانه ی جانم گل ياد تو درخشيد/ باغ صد خاطره خنديد عطر صد خاطره پيچيد/ يادم آمد كه شبی با هم از آن كوچه گذشتيم/ پرگشوديم و در آن خلوت دلخواسته گشتيم/ ساعتی بر لب آن جوی نشستيم/ تو همه راز جهان ريخته در چشم سياهت/ من همه محو تماشای نگاهت/ آسمان صاف و شب آرام/ بخت خندان و زمان رام/ خوشه ماه فرو ريخته در آب/ شاخه ها دست برآورده به مهتاب/ شب و صحرا و گل و سنگ/ همه دل داده به آواز شباهنگ/ يادم آيد : تو به من گفتی : از اين عشق حذر كن!/ لحظه ای چند بر اين آب نظر كن/ آب ، آئينه عشق گذران است/ تو كه امروز نگاهت به نگاهی نگران است/ باش فردا ،‌ كه دلت با دگران است!/ تا فراموش كنی، چندی از اين شهر سفر كن!/ با تو گفتم :‌ "حذر از عشق؟ ندانم!/ سفر از پيش تو؟‌ هرگز نتوانم!/ روز اول كه دل من به تمنای تو پر زد/ چون كبوتر لب بام تو نشستم،/ تو به من سنگ زدی من نه رميدم، نه گسستم"/ باز گفتم كه: " تو صيادی و من آهوی دشتم/ تا به دام تو درافتم،/ همه جا گشتم و گشتم/ حذر از عشق ندانم/ سفر از پيش تو هرگز نتوانم، نتوانم...!/ اشكی ازشاخه فرو ريخت/ مرغ شب ناله ی تلخی زد و بگريخت!/ اشک در چشم تو لرزيد/ ماه بر عشق تو خنديد،/ يادم آيد كه دگر از تو جوابی نشنيدم/ پای در دامن اندوه كشيدم/ نگسستم ، نرميدم/ رفت در ظلمت غم، آن شب و شب های دگر هم/ نه گرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم/ نه كنی ديگر از آن كوچه گذر هم!/ بی تو اما به چه حالی من از آن كوچه گذشتم!