شـاخـص هـای آدمیت

بـایـد آدم ،آدمیـت پیشـه خـویشتـن کنـد

جـامـه نـامـردمـی مـردانـه دورازتـن کنـد

باکـرامت هستی خـود را در آمیـزد بـه عشـق

بـردبـاری را جـلای سیـرت خـویشتـن کنـد

بـا حقــارت بنگـرد بـرچهـره ایـن روزگــار

دست محـرومی بگیـرد در دلـش مسکـن کنـد

دوری از نـامـرد نمـایـد گرکه جان است برتنش

مـردی ومـردانگی بـا دوست و بـا دشمن کنـد

ازپلیـدیها بپـرهیزد نـه چون زاهـد ، چو مـرد

کـوی دل پـاک از وجـود زشت اهـریمـن کنـد

جــز بسـوی ایــزد یکتــا نیـارد ســرفـرود

کـاخ ظلـم را ریشـه کـن از پیکـر میهـن کنـد

راه خـود را بـرگـزینـد چـون علی مـردانـه وار

دردل وجـان و روان ایـن جهـان مسـکن کنـد

خـاطـر غمگین دلی را بس بشـویـانــد زغـم

تاکـه جـانست در تنش درقلب او مـاَمـن کنـد

تـاکـه دارد جـوهر مـردانگی در ذات خـویـش

بیم ازآن هرگز ندارد درتلاطم رو به اهـریمن کند

مـرد نبـاشد آنکـه شـادی درغـم یـاران کنـد

یا کـه در شـادی دوست ازغـم دل آبستن کنـد

آنکـه چـون کـوه دمـاونـد همتـش باشد بلنـد

کی دنـائت پیشه خویشتـن در این مـاَمـن کنـد

مـدح زورمندان مگـوید آنکه درویش است ومـرد

هرکـه ایـن وآن نبـاشـد جـان خفیف تـن کنـد

علم وعرفـان است کـه دنیـارا زمن ، مـاکرده است

مسلک مــا کـی تـوانـد دوستـی بــا مـن کنـد

منـع درویشـان مکـن بـا جبـر وزور، جاهـل بـرو

هـرچـه خـالی تـر بـود بیشتر صـدا مخـزن کنـد

آن جـوانـمـردکــه وارستـه شـود نــزد خــدا

جامـه دان آخرت را بـا غـرورآمـاده بستـن کنـد



بهزاد ابراهیمی ( ب .ا. پـویـا )