همیشه دوست داشتم اگر روزی از آسمان به سوی زمین درحال سقوط بودم... به مانند کابوسهای کودکیم ارام وبی صدا به زمین می نشستم ودر پایان احساس رهایی را باتمام وجودم حس می کردم ... اما زندگی یک کابوس نیست یک واقعیت است ...در بهبوهه این همه رفتار غیر عادی روزی به چنگال مرگ می افتیم . ان وقت است که نمی دانیم با دست خالی چگونه به سقوط خود پایان دهیم واین کابوس بچگی را چگونه تعبیر کنیم... بجز سکوت راهی نداریم واین کابوس را با اعمالمان به پایان میبریم ...امیدوارم پایان این کابوس چون کابوس کودکانه احساس رهایی داشته باشیم. . . .