ســتــاره بــی تـو بـه چـشـمـم شـرار مـی پـاشـد / فـــروغ مـــاه بـــه رویـــم غـــبـــار مــی پــاشــد / خـدای را! چـه نـسـیـم است این که بر تن من / نـــوازش نـــفـــســـش انـــتــظــار مــی پــاشــد؟/ خــروش رود ِ دمــان، شــور عـشـق مـی ریـزد / ســکــوت کــوه گــران، شــوق یــار مـی پـاشـد/ بــیـا کـه پـونـهٔ وحـشـی ز عـطـر مـسـتـی بـخـش / بُخـــور ِ مـــی بـــه لــب جــویــبــار مــی پــاشــد/ ســتـاره مـی دمـد از چـلـچـراغ سـرخ تـمـشـک / کـــه گَردِ نـــقـــره بـــر او آبـــشــار مــی پــاشــد/ خــیـال گـرمـی ی ِ عـشـقـت بـه ذره هـای تـنـم / نــشــاط و مــســتــی ی ِ بـی اخـتـیـار مـی پـاشـد/ چه سود از این همه خوبی؟ که بی تو خاطر من / غـــبـــار غـــم بــه ســر روزگــار مــی پــاشــد....