اي يگانه! اي بي همتا! اي شنونده بر سکوت من! اي آنکه در کائنات بزرگ خود بر انساني همچون من دستور سجده داده‌اي! اي خدا! اي خداي مهرباني! اي خداي خوبي! اي خداي ارزن و گندم! اي دهنده نعمت آب! اي نقاش جهان و فلک! اي زنده کننده جان و روح بيمار من! اي خالق عقل و کمال! اي خداي بزرگ! اي رحمان! اي رحيم! تو را قسم به شب پر ستاره، تو را قسم به دل پاره پاره، تو را قسم به شهاب گريزان، تو را قسم به لحظه‌هاي برگ‌ريزان، تو را قسم به نگاه معصوم کودک، تو را قسم به شکوه باز شدن غنچه‌هاي پر اميد، تو را قسم به اشک توبه، تو را قسم به ستاره‌هاي دل‌انگيز، تو را قسم به دعاي مادر! چنان ذکرت را بر زبانم جاري کن که حتي در بستر بيماري و در زمان گفتن هر آنچه که نمي‌دانم، فقط نام تو بر زبانم باشد بگذار چنان در روح و افکارم رخنه کني که هيچ تار و پودي از من بدون تو شکوفا نگردد. چنان در درون روحم باش تا هر گام و حرکتي از من بوي خدا بدهد.