باز روزی نو در راه است و تو باید که مسلح باشی – با عشق، اندیشه، ایمان، شادی... چاره ای نیست عزیز من! سهم ما از میلیاردها سال حیات و حرکت ذره ی بسیار ناچیزی ست. این سهم را ، چه کسی به تو حق داد که با خستگی و پیری روح با بلاتکلیفی ، با کسالت ، دودلی به تباهی بکشی؟ باور کن! زندگی را پر باید کرد اما، نه با باطل و بیهوده نه با دلقکی و مسخرگی نه با هر چیز کدر و کثیف و ته با هرچیزی که انسان, شریف از آن، شرمش می آید. زندگی را، پر,پر باید کرد: لبریز، و دائمأ سر ریزکنان: پر و خالی. باور کن! از هر حفره که در گوشه کنار,زندگی مان پدید آید رنگ,دلمردگی و پوچی می ریزد - زشت بر جمیع,حرکات,من و تو بر راه رفتن نگاه کردن بحث ، منطق و حتی خندیدن مان * هرگز نباید به فردا واگذاشت چرا که خالی,دلمردگی را از امروز تا فردا،همچنان،خالی نگهداشتن ، خط کردنی ست مصیبت بار و بی دلیل. زندگی را پر,پر باید کرد ..."نادر ابراهیمی"