بالهایی دارم از جنس خیال با تنی خیس از مه ، به طواف ماه می روم . آهنگ حروف نامت که از لبانم می گذرد وسعت آسمان قلبم را می رقصاند و دستهایم را که هوایت می چرخانم ، رها می شوم از سنگینی زمین . آسمــــانی در من اتفاق می افتد و فوج فوج ستاره ، تاریکی صورتم را می بوسد و در اولین پگاه چشمهایم شوق دیدنت را بر تارک آسمان نقاشی می کنند و من دچار می شوم به عاشقی …! انگار تمام ستارگان به تن نیلوفری ام می پیچند خداگونه بزرگ می شوم و چقدر مهربان می شود آسمان با من ! وه ! که شیرین است رویای به تصویر کشیدن دیدنت … راستی هیچ میدانی فاصله نذر خاک تا اجابت آسمان ، گاهی فقط یک قطره اشک راه است و گاهی هم … یک سفر زندگی !