پیش ساز تو من ازسحر سخن دم نزنم/ که زبانی چو بیان تو ندارد سخنم/ ره مگردان و نگه دار همین پردهٔ راست /تا من از راز سپهرت گرهی باز کنم /صبر کن ای دل غم دیده که چون پیر حزین /عاقبت مژدهٔ نصرت رسد از پیرهنم/ چه غریبانه تو با یاد وطن می نالی/ من چه گویم که غریب است دلم در وطنم /همه مرغان هم آواز پراکنده شدند/ آه ازین باد بلاخیز که زد در چمنم/ شعر من با مدد ساز تو آوازی داشت /کی بود باز که شوری به چمن درفکنم/ نی جدا زان لب و دندان چه نوایی دارد ؟/ من ز بی هم نفسی ناله به دل می شکنم /بی تو آری غزل "سایه" ندارد لطفی/ باز راهی بزن ای دوست که آهی بزنم...هوشنگ ابتهاج