گاه با يک ترنم آشنا همه چيز از حرکت وايميسه ... نفس نفس زدن زمانو از خستگي به راحتي ميشنوي ... رنگ باختن همه ي متعلقات دنیای امروزتو میبینی ... همه ی برتوگذشته هاتو با سرعت نور میبینی و رد میشن ... انگار داره چیزه عظیمی از تنت جدا میشه ! و کم کم حس میکنی داری به جایی منتقل میشی که روزهایی در اونجا چیزهایی رو جا گذاشتی ! ... انگار دوباره فرصت تجربه ی ازدست رفته های گذشته رو بدست اوردی ... به ناخودآگاه میخندی ، بغض میکنی و خط سرازیر شدن قطرات اشک روی صورتت رو به نظاره میشینی... و چه بی اندازه زیباست سفر به رویا ... (ساری گلین )