مـادر تــو بـهشــت جـاودانــی مـادر /خــورشـیـد بـلـنـد آســمـانی مــادر /در چشم تـو نـور زندگانـی جـاریـست/ سر چشمه ی مهر بیکرانی مـــــادر /ای کـاش کـه تـا ابــد نــمـیــرد مادر/ یـا هـستـی جـاودان بـگیـرد مـــادر/ مهر است سراسر وجودش تــا هـست /ای کاش که پـایـان نـپـذیـرد مـــــادر /هر بار که خنده بـر لبش مــی رویــد /یا نبض گل سرخ ، سخن می گوید/ چشمان پر از ستـاره ی مــــادر مــن /در گــردش آشـنـا مرا می جـویـــــد/ چون مهر، بـزرگ و بی نـشانی مادر /آرام دل و عـــــزیــز جــــــانـی مــادر /ای کاش همیشه جـاودان مـی بــودی/ آن قـدر که خـوب و مـهربانـــــی مـادر/ در کوچه جان همیشه مادر بـــاقیست /دریـای مـحبـتـش چو کوثـــر باقیست/ در گـــویــش عـاشـقانـه ، نـام مــــادر /شعریست کــه تا ابد به دفتر بـاقیست