من یک دوست هستم که میخوام براتون از زندگی و عشق و مرگ و هیچ همچون پوچ بگم! دوست من! در هر طلوع و غروب زندگی را احساس کن،محبت کن،مهربان باش،خوب باش شاید فردایی نباشد . و به یاد داشته باشیم که زندگی تکرار زخم کهنه دیروز نیست بالهایت را رو به فردا باز کن. آری زندگی با تمام دردها و شادیهایش رفتنیست. ولی ما هستیم، با امیدمان به فردایی بهتر گرچه فردایی نیاید. به قول سهراب زندگی سیبیست گازباید زد با پوست و گاهی آبتنی کردن در حوضچه اکنون است! این هم بگذرد ... و حرف آخر تقدیم به تویی که این دل نوشته را خواندی: من به اندازه چشمان تو غمگین ماندم، وبه اندازه هر برق نگاهت نگران، تو به اندازه تنهایی من شاد بمان. دوستدار شما