به ساز ِ تو ، برای تو ، از نو

به ساز ِ این کلمات

که به دست

که به پات

می افتند و بَر

می افتم و یاد ...

می افتم و

باد

از خاطرم بلند می کند

پرندگانی را که مدام

از سمت ِ من به شمال ِچشمهات

در حرکتند.

این که نشسته ام وَ سایه ها را دنبال

این که نشسته و از من بی بال

این که نشسته ام وَ بال بال می زنم تو را این بار ...



این که دور می شوم از جماعتی که می

این که می رقصم از حرارتی که بی

این که می سوزم از درون و تو

می



دلخوشم که می آیی

با سازی

که کوک می کند آمدنش

تمام دنیا را



سازی که کوک می کند تمام دنیا را