من یک حدیثم و نامم به یاد مانده ی تاریخ زندگیست اسرار یک پاکباخته ی مکتب عشقم این راه، راه باختن است اینجا حرف نیست اینجا غربت است و تو شهرهای مرا ، غریبانه می خوانی من یک سکوت محضم و فریاد یک نشان، بی نشانیم در وحشت تنها و بی کسی من افسوس دردهاست در زیر آسمان شبانگاه خلوتم کس صادقانه با من شبی را به سحرگه ، بسر نبرد در پشت خنده های من اشکی نهفته است روی لبان من گرمی شیرین تبسم است اینجا منم که فراموش گشته ام در راه پر اضطراب و بی نهایتم صدها هزار دلهره از تو به یاد من مانده است طنین پای تو هر شب به کوچه های دلم همیشه می پیچد مرا خیال زمزمه ی ، با تو بودن بود تلاش قصه ی تلخم و تشنه ام هنوز کنون تو ای پرنده ی من چگونه توانی تو با من همسفر باشی......