نه ... نه ... اسیر زمین شده ام اثیر تو ... ببین چقدر دیگرگونه می اندیشم . دیگرگونه می نگرم ، مینویسم . زمانی دوستانم از شماره به در بودند و حالا ... سرخوشم با تنهایی خویش . اسیر هوا شده ام . اسیر نفس . هرگونه میخواهی بخوان . هر چند که مینشینم در معنای یک لحظه روی قالیچه سکون ، می پرم به نهایت زندگی با بالهای سرکش مستانه ات . نه نه دیوانه نیستم ... جنون را هم گرفته اند از من . ببین ! نه صدایی خوش دارم نه نگاهی نافذ . بگو از کجا فریاد بر آرم تا بشنوی . بگو چگونه به تو میرسم ؟ شاید راحت بودم اگر چشمانم زیبا بودند ، لبانم آتشین ، نگاهم دلربا ... حالا بگو چگونه به تو میرسم . حالا که آینه ها را دوست ندارم ، حتی زیبایان شهر را ... ببین ! باران یاد او که زنده می شود چتر غم باز میشود روی قلب من . حال من چه کنم ؟ نه نه ... درها را ببندید . پرده ها را بکشید . سیاهی بهتر است . میخواهم گم شوم در سکوت خویش ، در خیال تو