به نظرم خاطره‌ها شايد سوختی باشد که مردم برای زنده ماندن می‌سوزانند. تا آنجا که به حفظ زندگی مربوط می‌شود، ابداً مهم نيست که اين خاطرات به در بخور باشند يا نه. فقط سوخت‌اند. آگهی‌هايی که روزنامه‌هار ا پر می‌کنند، کتاب‌های فلسفه، تصاوير زشت مجله‌ها، يک بسته اسکناس ده هزار ينی، وقتی که خوراک آتش بشوند همه فقط کاغذند. آتش که می‌سوزاند، فکر نمی‌کند، آه، اين کانت است، يا آه، اين نسخه‌ی عصر يوميوری است، يا يه زن قشنگی! برای آتش اين‌ها چيزی جز تکه کاغذ نيست. همه‌شان يکيست. خاطرات مهم، خاطرات غير مهم، خاطرات کاملاً به درد نخور، فرقی نمی‌کند - همه‌شان فقط سوخت‌اند...»