داستانک : کاربران دنبالر همایشی در هتلی دعوت شدند. کیف و ساکشان را در اتاق مجلّلی در طبقهٔ هفتاد و پنجم هتل گذاشتند. پس از برگشت از همایش طولانی و خسته کننده دیدند تمام آسانسور ها خرابند و تنها راه رسیدن به اتاقشان، بالا رفتن از پله هاست . قرار شد در طول راه به ترتیب دلنوشته ای از خود بگویند زیرا آنجا کسی قادر به کپی کردن نبود . به طبقه هفتاد و چهارم که رسیدند مدیران دنبالر گفتند : حالا تلخ ترین دلنوشته را بشنوید: «یکی بود یکی نبود، کلید اتاق را نیاوردیم».

@ســجـی دفتر خاطراتت گذاشتي جلو دست ساسان؟

اگه گفتید چه نکته ای مهمی داشت ؟

@ܔܜܔܔ Hadi-j ܔܜܔܔ

یعنی کلا سر کاریم

نه داش ، یه نکتش خیلی مهمه . من خودمم بدم میاد ، ولی گاهی اوقات انجام میدم .

ینی با طناب مدیرا نریم تو چاه و کماکان به کپی ها ادامه بدیم

امیدوارم به کسی برنخوره ، ولی بعضیا هیچ فاییده واسه سایت ندارن ، نه حرفی ، نه حدیثی ، فقط میان یه مشت پست میذارن از جاهای دیگه ، بدون سلام و خداحافظی هم میرن .

اگر هم ببریشون اون طبقه هفتاد و چهارم ، بگی یه مطلب از خودت بگو ، عمراً اگه بگن .

منم گاها " بی سلام و خداحافظی میام...کپی هم میکنم ....اما اگر برم اون بالا یه چیزائی از خودم میگم tamase-akhar.mihanblog.com ..دلم شکست

من کلاً گفتم خانم آینور ، منظورم با فرد خاصی نبود و نیست . بدل نگیرید .

نه دیگه شکست..........