وای عجب شهری، عجب آدم کشی/ پـَــ نــه پـَــ ماییم و صدها دلخوشی /پســرانش جملگی فاســد شدند.../ پـَــ نــه پـَــ در کار حق وارد شدند.../ دختــران اینجا دمـا دم عاشـــق انــــد/ پـَــ نــه پـَــ دنبال درس و کوشش اند/ پــهلوانــان وطــن را می کــُـشنــد... /پـَــ نــه پـَــ حلوا و حلوا می کننـد.../ مجرم و دزد و فــــراری گشتــه ایـــم../ پـَــ نــه پـَــ با حوریان بنشسته ایم.. /سهم معشوقــانِ اینجـا شد اسیــــد../ پـَــ نــه پـَــ شهزاده با اَسبش رسید../ محض خنده بوده این شعرم همین../ پـَــ نــه پـَــ پاشو بریم زندان اویـن...