بشنو این #ســــکوتِ #تلــــــخ را ...

تقصیر تو نبود .

خودم نخواستم چراغ قدیمی خاطره ها ،

خاموش شود !

خودم شعرهای شبانه ی اشک را ،

فراموش نکردم .

خودم کنار آرزوی آمدنت اُردو زدم .

حالا نه گریه های من ، دِینی بر گردن تو دارند ،

نه تو چیزی بدهکار دلتنگی این همه ترانه ای !

هرازگاهی کنار برگ های کتابم بنشینی و

بعد از قرائت باران ها ، زیر لب بگویی :

" ــ یادت بخیر ! نگهبان گریان خاطره های خاموش ! "

ــ همین جمله ــ

برای بند زدن شیشه ی شکسته ی این دل بی درمان ،

کافی بود .

هنوز هم که هنوز است ، از دیدن تو ،

در خیابان خیس خواب هایم شاد می شوم .

هنوز هم جای قدم های تو بر چشم ترانه هاست .

هنوز هم همنشین نام و امضای منی .

دیگر تنها دلخوشی ام ،

همین هوای سرودن است .