تا نهان سازم از تو بار دگر راز این خاطر پریشان را می کشم بر نگاه نازآلود نرم و سنگین حجاب مژگان را دل گرفتار خواهشی جانسوز، از خدا راه چاره می جویم پارسا وار در برابر تو سخن از زهد و توبه می گویم آه…هرگز گمان مبر که دلم با زبانم رفیق و همراهست هر چه گفتم دروغبود دروغ، کی ترا گفتم آنچه دلخواهست تو برایم ترانهمی خوانی، سخنت جذبه ای نهان دارد گوئیا خوابم و ترانه تو از جهانی دگر نشان دارد شاید این را شنیده ای که زنان در دل «آری » و «نه» به لب دارند ضعف خود را عیان نمی سازند، رازدار و خموش و مکارند آه من هم زنم ، زنی که دلش در هوای تو می زند پر و بال دوستت دارم ای خیال لطیف، دوستت دارم ای امید محال فروغ فرخزاد