گناهم چیست ای یار؟ گناهم بوده تنهایی.. درآن شب ظلمت.. منه تنها وبی کس.. دراین وادی غربت شدم عاسی از این مردم که بامن میشوند خرسند منه تنها کجابودم؟کجارفتم..؟ دراین خاموشی دلها... مرا باور کن ای خوبم که باتو میشوم دریا به هر سویی که ره یابم شود آرام وپابرجا بامنه تنها مدارا کن که دیوانه شوم اینجا مرا باور کن ای خوبم دلی غمگین وتنها در آن سوی جدایی ها مراتنها نزار عشقم که بی تو میپوسم از گریه.. برای زنده بودن تو تنها راه پایانی مرا باخود ببر ای دل که بیمارم ز بیداری اگر خاموش شود این دل سراغم رانگیرد کس به غیر آب بارانم مرا دلداری نخواهد بود.. مرا باخود ببر آن سو.. که دیگر چاره ای باشد برای قلب غمگینم بهار بهتری باشد...