نمی دانم چه می خواهم خدایا/به دنبال چه می گردم شب و روز/ چه می جوید نگاه خسته من/ چرا افسرده است این قلب پر سوز/ ز جمع آشنایان میگریزم/ به کنجی می خزم آرام و خاموش/ نگاهم غوطه ور در تیرگیها/ به بیمار دل خود می دهم گوش/ گریزانم از این مردم که با من/به ظاهر همدم ویکرنگ هستند/ ولی در باطن از فرط حقارت/ به دامانم دو صد پیرایه بستند/ از این مردم که تا شعرم شنیدند/ به رویم چون گلی خوشبو شکفتند/ ولی آن دم که در خلوت نشستند/ مرا دیوانه ای بد نام گفتند/ دل من ای دل دیوانه من/ که می سوزی از این بیگانگی ها/ مکن دیگر ز دست غیر فریاد/ خدا را بس کن این دیوانگی ها "فروغ فرخزاد"