مهربانم، بی نیازترین، بگذار بیایم..... قسم به ذات پاکت، محتاج محبت توام هر چند لیاقت ندارم، اما رخصت بده هر چند کم، برای بودن با تو التماس کنم.می گویی برای بودن با تو باید پاک باشم آیا پاک بودن هم لیاقت می خواهد؟ چه لیاقت بخواهد و چه نخواهد، من محتاج دیدار توام باید خاکی و پاک،با نیّتی هر چند ساده اما خالص،پا به دیدار محبتت بگذارم اجازه هست؟ بگذار ستایشت کنم که پادشاهی سزاوار نام پر ابهت توست. پس دستم را بگیر و کمکم کن تا تنها تو را بپرستم و تنها در مشکلات نام تو را صدا بزنم. بی نیازترین، می دانم شاید روزی حاجتی را خواستم، اما به آن نرسیدم و شاید روزی بدترین لحظه ها را برایم رقم زدی، می دانم همه ی این ها را می دانم اما این را هم مطمئنم که حق با حکمت بی چون و چرای توست، نه با توقع بی جای من پس مرا بپذیر تا بتوانم بهتر به باور حکمتت برسم. چه شکوهی دارد لحظه های رکوع های پر نیاز! چه شیرین و پر انتظار، برای رسیدن به اوج ستایشت می کنم! چه عاشقانه به احترام وجود آسمانی ات خم می شوم! مرا بپذیر... شاید کم ترین باشم، اما بگذار به بزرگی و یگانگی ات شهادت بدهم.