چه تدبیر ای مسلمانان که من خود را نمیدانم نه ترسا و یهودیم نه گبرم نه مسلمانم نه شرقیم نه غربیم نه بریم نه بحریم نه ارکان طبیعیم نه از افلاک گردانم نه از خاکم نه از بادم نه از ابم نه از اتش نه از عرشم نه از فرشم نه از کونم نه از کانم نه از دنیی نه از عقبی نه از جنت نه از دوزخ نه از ادم نه از حوا نه از فردوس رضوانم مکانم لا مکان باشد نشانم بی نشان باشد نه تن باشد نه جان باشد که من از جان جانانم دویی از خود بیرون کردم یکی دیدم دو عالم را یکی جویم یکی گویم یکی دانم یکی خوانم ز جام عشق سرمستم دو عالم رفت از دستم بجز رندی و قلاشی نباشد هیچ سامانم اگر در عمر خود روزی دمی بی او بر اوردم از ان وقت و از ان ساعت ز عمر خود پشیمانم الا ای شمس تبریزی چنان مستم در ین عالم که جز مستی و قلاشی نباشد هیچ درمانم مولانا