یادمه بچه بودیم، تو گذشته های دور اون زمان که قلب ما پر بود از شادی و شور روزی که تو را دیدم موهاتو بافته بودی با گل سفید یاس ، گلوبند ساخته بودی بعد از اون روز قشنگ ، از خدا رازی شدم از دم صبح تا غروب با تو همبازی شدم چه روزهای خوبی بود ، ولی افسوس زود گذشت تا یه چشم به هم زدیم ، روز و هفته ها گذشت یادمه روی درخت دو تا دل کنده بودیم سال بعد ، از اون کوچه ما دیگه رفته بودیم شاید اون دلا دیگه خشکیده رو ساقه ها شاید هم بزرگ شده زیر بال شاخه ها چه روزهای خوبی بود ، ولی افسوس زود گذشت تا یه چشم به هم زدیم ، عمرمون مثل باد گذشت