با چشم های محکم بسته رهام کردی توی این شهر//// یک عمر عادتم دادی به نوشیدن این زهر ///پا فراتر گذاشتم از ممنوع خط قرمز تو/// طمع نبستم هرگز اما به بهشت هرگز تو//// تو خشم گرفتی بر من//// ، من طعم سخت چشیدم//// تو جرم نوشتی و من مردانه جور کشیدم//// چشم بر نمی دارم از هر چی که گفتی زشته/// پامو نذاشتم اونجا که می گفتی بهشته/// تو قصه می نوشتی و من هر قصه رو صد بار می خوندم/// تو چشم هام رو می بستی ، من تو اون رویا ها می موندم/// برگه های آخر کتاب رو می کندی و من می پرسیدم/// می گفتی مهم نبودند ، آخرش رو تو چشات می دیدم/// با چشمای محکم بسته رهام کردی توی این شهر/// یک عمر عادتم دادی به نوشیدن این زهر//// تو یادم دادی که تو بودن هرگز پایانی نداری/// این خط تا وقتی قرمزه که پات رو اون ورش نذاری