تا کِی ؟... !

این فاصله ها ، فاصله ها ، فاصله تا کی ؟
هی حوصله و حوصله و حوصله تا کی ؟

آغوش تو باز است و منم طالب دیدار
این راه ِ پر از سنگ و به پا آبله تا کی ؟

درمن که‌صفا نیست ولی مرو تو جاری ست
دلتنگ تو ام ذات صفا ، هروله تا کی؟

دلبسته و پابسته و دل گیر و نفس تنگ
ای خوب وجودم همه در سلسله تا کی ؟

دلتنگی من باز به هجران تو افزود
هی مساله در پاسخ هر مساله تا کی ؟

مرداب به من لذت دریا شدن آموخت
صد مرحله هی در پس هر مرحله تا کی ؟

نه گفتن ما ارثیه ی ایل و تباری ست
مردود شدن در قِبَل یک بله تا کی ؟

آورده خبر قاصدی از حضرت کویت :
«صبر است علاج دل زارت ، گله تا کی؟ »