دنبالر در حالت آرشیو است. امکان ورود یا ارسال وجود ندارد. برای دریافت پشتیبان به backup.donbaler.net مراجعه کنید. تماس: [email protected]

کاش می‌شد قدر و منزلت ِ حضور ِ تو را به کلام آورد. انگاری وقتی نيستی ، هزار کابوس ، کنار ِ روياهای من خيمه می‌زنند . و وقتی می‌آيی ؛ هزار لشگر ِ سوار‌آزموده ؛ با تمام ِ سنگينی هزاران درد بر دوشم، مرا به استقبال بزرگترين شاهکار بشريت می‌برند. وقتی هم که هستی؛ بين زمين و زمان به سکون ِ عمرم لبخند می‌زنم. چه می‌شود فقط باشی و کهولت را هردو باهم نقض کنيم؟

1390/09/11 - 22:35
بدون دیدگاه

پیگیری‌کنندگان دیدگاه

(مشاهده)