زندگی سیگاری است.که روشن به دستت داده اند پس عمیق پک بزن و دودش را آرام آرام بیرون بده تا نگاه کنی به زندگی ات که چگونه بر باد می رود،گاه دود را در سینه نگه دار تا قلبت به فشار آید و از شدت سرفه چشمانت قرمز شوند آن گاه اشک را جاری کن اما مراقب باش سیگارت را تر نکند و گاه و بی گاه به سیگارت پک نزن تا سلول های ریه ات تلخی "عادت" را بفهمند و به "نبودن"عادت کنند! پس آن گاه پک بزن تا معنای معجزه را زندگی راو "عشق" رالمس کنند و آن گاه که سیگار به انتها رسیدعمیق ترین پک را با ولع بزن و بلافاصله سیگار را به زیرپا بینداز و بگو هی رفیق ارزشش رو داشت!