دوستی تو قسمت نظرات نوشته بود : یه روزی یه وقتی یه جایی همه ی انسان ها تنها می شن ... در جواب نوشتم " بله ... البته وقتی که خدا رو فراموش کنند ... " کاش در فکر چاره برای روزی باشیم که: نه مال و ثروت مون ما رو همراهی می کنند / و نه همسر و فرزندانمون / و نه مقام و قدرتمون / و نه زیبایی و جمالمون ... روزی که از دنیا نصیبمون اعمالیه که پیش فرستادیم و مقداری پارچه ساده و یک متر جا ... درفکر دوست شدن با کسی باشیم که هیچوقت و هیچ جا تنها نمیذارتمون ... خدایا دستهای سردم رو دردست بگیر ... احساسم اینه : دارم غرق میشم ...